امید

کفش هایم را میپوشم

و در جاده زندگی قدم می زنم

من زنده ام و زندگی

ارزش رفتن دارد

آن قدر می روم

تا صدای قدم هایم

گوش ناامیدی را کر کند

خوب می دانم که گاهی کفش هایم

پاهایم را می زنند

می فشارند و به درد می آورند

اما من همچنان خواهم رفت

زیرا زندگی ارزش لنگام لنگان رفتن را نیز دارد

نوشته شده توسط مهتاب محمدی در 19:17 | لینک ثابت •